Soms weet je het even niet meer. Loop je vast, stagneert het. Draai je kringetjes in je hoofd. En lijkt het voor altijd zo te blijven.

Je zit mogelijk vast in een overlevingsmechanisme. Een patroon dat je vroeger hielp om om te gaan met pijn. Maar dat je nu niet meer dient.

Stel jezelf de vraag: wat was de beweging die je maakte, maar waar je mee stopte? Omdat hij de kop ingedrukt werd, of niet beantwoord. En dat te pijnlijk werd. Zodat je ermee gestopt bent. En er een stukje van je stierf.

Kun je die beweging nu tóch weer inzetten?

Dúrf je weer uit te reiken? Je hart weer te openen? Het leven weer in te ademen, en door je heen te laten stromen? Naar de plek te gaan waar je je kwetsbaarheid zo duidelijk voelt? En dat gevoel aan te gaan. Dóór de angst, de pijn, de leegte, het verdriet, het niet weten.

Zoek je gezonde kracht, in je lijf, de energie die contact maakt met je verlangen. Je verlangen naar leven, naar verbinding, naar zachtheid en acceptatie. Want die is nooit verdwenen, ook al lijkt dat wel zo. Je hebt je er alleen tijdelijk voor afgesloten, uit bescherming. Maar ze is er altijd.

Lees ook mijn andere blogs

Pin It on Pinterest

Share This